Uro UP Forte – osiem wyciągów roślinnych z podanymi ilościami

Uro UP Forte to suplement diety w tabletkach. Opakowanie zawiera 20 tabletek, a porcja dzienna według producenta to dwie tabletki. Na butelce widnieje oznaczenie „food supplement” — to suplement diety, nie lek.

W porcji dziennej znajduje się osiem składników: siedem wyciągów i sproszkowanych surowców roślinnych oraz cytrulina w formie jabłczanu. Łącznie daje to 900 miligramów substancji czynnych, z czego ponad jedną trzecią stanowi wyciąg z owocu palmy sabałowej.

Ta strona jest zbudowana inaczej niż większość stron o suplementach dla mężczyzn i chcemy to powiedzieć na wstępie. Nie ma tu ani jednego zdania o tym, co produkt „robi”. Powód wyjaśniamy w osobnej sekcji niżej — w skrócie: prawo na to nie pozwala, a my nie zamierzamy go obchodzić. Zamiast obietnic dostajesz komplet liczb i opis każdej rośliny.

W Unii Europejskiej o żywności — a suplement diety jest żywnością — wolno powiedzieć tylko to, co znajduje się w wykazie dopuszczonych oświadczeń zdrowotnych, czyli w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 432/2012. Wszystko poza tym wykazem jest zakazane.

Sprawdziliśmy każdy z ośmiu składników. Żaden nie ma dopuszczonego oświadczenia. Rośliny — palma sabałowa, wierzbówka, cordyceps, muira puama, maca, arbuz i miłorząb — figurują na liście oświadczeń zawieszonych: wnioski o ich dopuszczenie zostały złożone, ale nigdy nie rozpatrzono ich do końca. Do czasu rozstrzygnięcia nie wolno przypisywać im działania. Cytulina nie ma oświadczenia w ogóle.

Osobna sprawa to sformułowania z opakowania producenta, mówiące o libido, wydolności i prostacie. Odwołanie do konkretnego narządu lub dolegliwości przesuwa przekaz w stronę oświadczenia leczniczego, a te są dla żywności zakazane wprost — mówi o tym rozporządzenie (WE) nr 1924/2006 wraz z dyrektywą 2001/83/WE. Dlatego tych haseł tutaj nie zobaczysz.

Zostaje więc to, co wolno i co i tak jest najbardziej użyteczne: skład, ilości, pochodzenie surowców i cena.

Serenoa repens to niewysoka palma rosnąca w podszycie lasów południowo-wschodnich Stanów Zjednoczonych, najliczniej na Florydzie. Tworzy gęste, kolczaste zarośla, przez które trudno się przedrzeć — stąd angielska nazwa „saw palmetto”, czyli palma-piła.

Surowcem są dojrzałe, ciemnofioletowe owoce wielkości oliwki. Zbierano je i suszono na długo przed pojawieniem się przemysłu suplementowego; korzystali z nich Seminolowie zamieszkujący te tereny. Dziś zbiór na Florydzie jest regulowany i wymaga zezwolenia, bo popyt przewyższa naturalne możliwości odnowienia.

W tej recepturze wyciąg z owocu występuje w ilości 320 mg w porcji dziennej. To najwięcej ze wszystkich składników i ponad jedna trzecia całkowitej masy substancji czynnych. Producent nie podaje stosunku ekstrakcji ani standaryzacji na konkretne związki — i to jest brak, który odnotowujemy w naszej ocenie niżej.

Wierzbówka kiprzyca (Epilobium angustifolium) to roślina, którą w Polsce zna każdy, kto chodzi po lesie. Rośnie na zrębach, poboczach i pogorzeliskach, tworząc latem różowe łany; angielska nazwa „fireweed” bierze się właśnie z upodobania do terenów po pożarach. W recepturze użyto 150 mg sproszkowanego liścia — to surowiec sproszkowany, nie wyciąg, i producent zaznacza to wprost. Różnica jest istotna, bo proszek to po prostu zmielona roślina, bez zagęszczania.

Cytrulina-L jabłczan w ilości 130 mg to jedyny składnik nieroślinny. Cytrulina jest aminokwasem, który wyodrębniono po raz pierwszy w 1914 roku z arbuza — i od arbuza wzięła nazwę, bo po łacinie Citrullus to właśnie arbuz. Jabłczan oznacza połączenie z kwasem jabłkowym, formę częściej spotykaną w preparatach niż czysta cytrulina.

Ciekawostka dotycząca tej receptury: obok cytruliny znajduje się w niej także 30 mg wyciągu z owocu arbuza, czyli naturalnego źródła tego samego aminokwasu. Producent nie wyjaśnia, dlaczego zdecydował się na oba, a my nie będziemy tego domyślać.

Cordyceps (Cordyceps sinensis) to grzyb z wysokogórskich łąk Tybetu i Nepalu, w tradycyjnej medycynie chińskiej znany od stuleci pod nazwą dōng chóng xià cǎo — „zimą owad, latem roślina”. Nazwa opisuje sposób, w jaki grzyb rozwija się w naturze. W recepturze jest 100 mg wyciągu z owocnika, czyli części nadziemnej.

Muira puama (Ptychopetalum olacoides) pochodzi z dorzecza Amazonki. Brazylijczycy nazywają ją marapuama, a nazwa w języku tupi oznacza z grubsza „drzewo mocy”. Wykorzystuje się korę i korzeń; tutaj jest 80 mg wyciągu z kory.

Maca (Lepidium meyenii) rośnie w Andach na wysokościach powyżej czterech tysięcy metrów, gdzie warunki wykluczają większość upraw. Jadalna jest zgrubiała część korzeniowa, wyglądem przypominająca rzodkiewkę, w odmianach kremowych, czerwonych i czarnych. W porcji dziennej jest jej 70 mg.

Miłorząb japoński (Ginkgo biloba) zamyka listę z ilością 20 mg. To gatunek nazywany żywą skamieniałością — praktycznie niezmieniony od ponad dwustu milionów lat, jedyny ocalały przedstawiciel całej gromady roślin. W polskich parkach rozpoznasz go po wachlarzowatych liściach z charakterystycznym wcięciem pośrodku, które jesienią przebarwiają się na intensywną żółć.

Poza ośmioma składnikami czynnymi tabletka zawiera trzy substancje pomocnicze: sole magnezowe kwasów tłuszczowych, dwutlenek krzemu oraz mono- i diglicerydy kwasów tłuszczowych. Wszystkie trzy pełnią funkcję techniczną — zapobiegają zbrylaniu proszku i pozwalają maszynie tabletkującej pracować równo. To standardowy zestaw, spotykany w setkach tabletkowanych suplementów.

Powiedzmy też, czego w dostępnych materiałach nie ma. Producent nie podaje stosunku ekstrakcji dla żadnego z siedmiu wyciągów ani standaryzacji na konkretne związki. Przy palmie sabałowej, która stanowi trzon receptury, byłaby to informacja najbardziej przydatna — bez niej 320 mg wyciągu można porównać z innym preparatem tylko po masie, a nie po zawartości.

Nie znamy również podmiotu odpowiedzialnego ani zakładu produkcyjnego. Nie ma informacji o obecności alergenów. Gdy uzyskamy zdjęcie tylnej etykiety, uzupełnimy te dane na stronie O nas — a do tego czasu wolimy napisać „nie wiemy” niż zgadywać.

Porcja dzienna to dwie tabletki, przyjmowane do posiłku i popijane szklanką wody. Nie ma rozpisanych faz ani cykli — cała instrukcja mieści się w jednym zdaniu.

Nie należy przekraczać zalecanej porcji dziennej. Suplement diety nie zastępuje zróżnicowanej diety ani zdrowego trybu życia. Przy stałym przyjmowaniu leków warto omówić suplementację z lekarzem lub farmaceutą — dotyczy to zwłaszcza miłorzębu, który bywa przedmiotem uwag przy równoczesnym stosowaniu leków przeciwzakrzepowych.

W opakowaniu jest 20 tabletek. Przy porcji dziennej wynoszącej dwie tabletki jedno pudełko wystarcza na dziesięć dni. Podajemy to wprost, bo z liczby „20 tabletek” łatwo wyciągnąć wniosek o miesięcznym zapasie — a tak nie jest.

Opakowanie z 20 tabletkami kosztuje 149 zł, dostawa na terenie całej Polski w cenie. Płaci się kurierowi przy odbiorze — z góry nic nie przelewasz i nie podajesz danych karty.

Nie pokazujemy przekreślonej ceny „przed obniżką”. Zgodnie z dyrektywą Omnibus trzeba wtedy podać najniższą cenę z trzydziestu dni poprzedzających obniżkę, a takiej informacji od dystrybutora nie mamy.

Przy zakupie na odległość masz jako konsument 14 dni na odstąpienie od umowy bez podania przyczyny; termin biegnie od dnia otrzymania towaru.

Zamówienie składa się przez formularz na tej stronie. Podajesz tylko imię i numer telefonu — bez adresu, bez e-maila, bez danych karty. Konsultant dystrybutora oddzwania, potwierdza adres, cenę i liczbę opakowań.

Płatność następuje przy odbiorze, u kuriera. Dostawa jest bezpłatna. To nie jest abonament: zamówienie się nie powtarza i nic nie pobiera się automatycznie.

Produkt jest sprzedawany w tym modelu, a nie przez apteki. Sprawdziliśmy wyszukiwarkę największej polskiej apteki internetowej — Uro UP Forte nie występuje w jej asortymencie. Jeśli natrafisz na ofertę tego preparatu na portalu aukcyjnym, warto zachować ostrożność, bo nie mamy jak potwierdzić pochodzenia takiego towaru.

Na plus. Producent podaje zawartość wszystkich ośmiu składników w porcji dziennej. To rzadsze, niż mogłoby się wydawać — wiele preparatów dla mężczyzn poprzestaje na wyliczeniu roślin albo podaje łączną masę „kompleksu”, co uniemożliwia jakiekolwiek porównanie. Tutaj widać, że palma sabałowa stanowi trzon receptury, a nie figuruje w niej symbolicznie.

Na minus. Brakuje stosunku ekstrakcji i standaryzacji przy wszystkich wyciągach — przy 320 mg serenoi to informacja, której najbardziej brakuje. Wierzbówka jest sproszkowanym surowcem, nie wyciągiem, co przy 150 mg oznacza mniej materiału wyjściowego, niż sugeruje sama liczba. Opakowanie starcza na dziesięć dni, więc przy dłuższym stosowaniu koszt rośnie szybciej, niż wynikałoby z ceny jednego pudełka. Nie znamy producenta.

Dla kogo. Dla osoby, która zna te składniki, wie po co po nie sięga i chce mieć podane ilości. Jeśli szukasz rozwiązania problemu zdrowotnego, to nie jest właściwy adres — z takim pytaniem trzeba iść do lekarza, a nie do suplementu.